ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

“….- Ετυχε να συναντηθείτε με αλλοδαπό μετά το περιστατικό; (Σημ. εννοεί την δολοφονική επίθεση για ληστεία που δέχτηκε μέσα στο σπίτι του απο αλλοδαπούς) Και αν ναι, τι έγινε;

«Μετά το επεισόδιο βρέθηκα συνεπιβάτης στο αυτοκίνητο ενός φίλου δικηγόρου. Ηρθε ένας Πακιστανός να καθαρίσει τα τζάμια. Του λέει ο φίλος “όχι”. Εγώ, που είχα περάσει αυτά που είχα περάσει, του λέω “δώσ΄ του κάτι του νεαρού, δεν πειράζει”. Του έδωσε λοιπόν ένα κέρμα. Το παίρνει ο Πακιστανός, το κοιτάζει και μας το πετά στα μούτρα. Πήδηξα έξω σαν να ΄μουν 18 χρόνων, τον έπιασα από τον σβέρκο και τον έσυρα με μια κακία, με ένα μίσος, στο αυτοκίνητο και του ΄πα “βρες το”. Από πίσω ο κόσμος έβλεπε την εικόνα ενός λευκού που έσουρνε έναν φουκαρά Πακιστανό σαν να ήταν σκύλος. Η εντύπωση που έδωσα ήταν ότι η λευκή ράτσα ταλαιπωρούσε έναν φουκαρά πακιστανό σκύλο. Και όμως συνέβαινε το ανάποδο. Η παρεξήγηση είναι μέσα στη ζωή μας».

- Θα πρέπει να είναι πολύ παράξενο για έναν άνθρωπο που έχει δει τόσο πολλά: Εμφύλιο, Κατοχή, εκτελέσεις, εξορία στη Μακρόνησο…

«Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το περιστατικό που έζησα κακιά στιγμή, αλλά έτσι θα το εξευτέλιζα. Δεν ήταν σαν το τραμ που με πάτησε στον δρόμο εξαιτίας μιας αδεξιότητάς μου. Ηταν το γέννημα ενός στάτους πολύ ευρύτερου που κυριαρχεί σε όλη την Ελλάδα. Η ταπείνωση ενός έθνους σε σημείο να μην μπορεί να κυκλοφορήσει κανείς στον δρόμο χωρίς το καρδιοκτύπι μη τυχόν του τύχει το απρόσμενο κακό. Οπως μου είπε ο αστυνομικός διευθυντής που με βρήκε τότε, “η Αθήνα είναι μια ανοχύρωτη πόλη όπου κυριαρχούν ο φόβος, η ανησυχία και το απρόσμενο”. Ο καθένας μπορεί να κάνει το οτιδήποτε και ο καθένας μπορεί να υποστεί το οτιδήποτε. Η Αστυνομία, σύμφωνα με τα λόγια του, μπορεί να κάνει πάρα πολύ λίγα πράγματα και ακόμη λιγότερα να κυνηγήσει, πόσω μάλλον να καταδικάσει. Και έτσι είναι. Κακό τέλος είχε η ηρωική ελληνική φυλή μετά το αλβανικό, μετά τον ανταρτοπόλεμο, μετά το ασικλίκι, μετά τη νίκη της Δεξιάς, μετά το Μακρονήσι. Ολα αυτά τα πράγματα σφράγισαν το κακό μέρος από τη μοίρα του Ρωμιού. Ισως μας προόριζε η μοίρα για μια καλύτερη ζωή. Για ελευθερία»….

«Όποιο πλοίο με παράνομους μετανάστες διέρχεται από τα ελληνικά ύδατα θα βυθίζεται», δήλωσε μιλώντας σε κομματικό ακροατήριο στη Λάρισα ο πρόεδρος του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγέρμου Γιώργος Καρατζαφέρης.
Ο κ. Καρατζαφέρης, όπως αναφέρει το in.gr, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «όταν έρθει στα πράγματα» τότε «μέσα στον πρώτο χρόνο, θα φροντίσει να φύγουν από την Ελλάδα 1,7 εκατομμύρια αλλοδαποί».

Δείτε επίσης ΕΔΩ τι έγραψε το ΒΗΜΑ :

Αθήνα

Όποιο πλοίο με παράνομους μετανάστες διέρχεται από τα ελληνικά ύδατα θα βυθίζεται, δήλωσε μιλώντας σε κομματικό ακροατήριο στη Λάρισα ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, Γιώργος Καρατζαφέρης.

Ο κ. Καρατζαφέρης δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «όταν έρθει στα πράγματα, μέσα στον πρώτο χρόνο, θα φροντίσει να φύγουν από την Ελλάδα 1,7 εκατομμύρια αλλοδαποί».

Να υπενθυμίσω ότι κατά καιρούς στο ΒΗΜΑ ο Ψυχάρης και άλλοι αρθρογράφοι κάνουν επίθεση στα blogs με την κατηγορία ότι διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις! 

Την είδηση και το βίντεο την αναδημοσίευσαν πάμπολλα sites ανώνυμα κι επώνυμα. Βάλτε “καρατζαφέρης, βυθίζεται” στο GOOGLE και θα τους ανακαλύψετε (mediasoup, κουτί πανδώρας και χίλιοι δυο άλλοι). Φυσικά και δεν θα έλειπε απο το indymedia, ΕΔΩ…
Στο ΠΟΝΤΙΚΙ που ανέτρεξα σήμερα το πρωΐ για να ξαναδώ το “πειραγμένο” βίντεο, διαπίστωσα ότι το είχαν αποσύρει!!!
Απ’ ότι επίσης διάβασα, βγήκε και ο Λαζόπουλος, ο οποίος πλέον έχει αποδείξει ξεκάθαρα το βρώμικο ρόλο του και ζητούσε την κεφαλή του Καρατζαφέρη επι πίνακι, προτρέποντας επίσης τον κόσμο να του ρίχνουν αυγά.

Ας δούμε το fake βίντεο πριν το αποσύρουν.. ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ κατ’ ευθείαν στο 13.10 και δείτε:

Στο πολύ σοβαρό tahalia, είδα σήμερα την αλήθεια. Παραπέμπει στο peramatozoa.info όπου έχουν ανεβάσει το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ, ΑΜΟΝΤΑΡΙΣΤΟ BINTEO. ΑΣ ΤΟ ΔΟΥΜΕ:

Τα παραπάνω αποδεικνύουν μεταξύ των άλλων (σαπίλα, προβοκάτσια, συμφέροντα κλπ) και ένα ακόμα πράγμα. Είμαστε ένας ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΛΑΟΣ και άρα ΑΞΙΟΙ της ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ Τελεία και παύλα…

Hμουν ναρκομανής 18 χρόνια, τα 15 πρεζάκιας, εξαρτημένος στην ηρωίνη. Θα προσπαθήσω να πω λίγα πράγματα για την εμπειρία μου αυτή την οδυνηρή που με στιγμάτισε, σακατεύοντας το μυαλό μου και διαλύοντας την ψυχή και το σώμα μου. Άς μου συγχωρεθεί κατά την εξιστόρηση ή τυχόν αγοραία περιγραφή η ή ωμότητα των λέξεων, αλλά η ηρωίνη και όλα όσα την αφορούν, δεν είναι κόσμος όμορφος αγγελικά πλασμένος.

Εν περιλήψει λοιπόν (γιατί το υλικό είναι τεράστιο): Έκανα περιπετειώδη και τυχοδιωχτική ζωή, βιώνοντας καταστάσεις μυθιστορηματικές, παράξενες για την ορθή λογική. Κι αυτό το λέω από την άποψη των εμπειριών που απεκόμισα ευρισκόμενος μακράν του δρόμου και της Χάριτος του Θεού. Πολλά χρόνια μέσα στην αμαρτία έχω νταραβεριστεί με όλων των ειδών τους ανθρώπους, καλούς μα κι αλήτες. Έχω ζήσει στο πεζοδρόμιο, έχω συναντήσει αλανιάρηδες, καιροσκόπους, κλεφτρόνια, λαμόγια, ναρκομανείς, τραβεστί, νταβατζήδες, τρελαμένους, αναρχικούς. Έχω τραβηχτεί με κάθε είδους γυναίκες. Έφθασα στα όρια πολλές φορές, μερικές τα ξεπέρασα και βρέθηκα μπροστά στον θάνατο. Ήμουν πολύ εμπαθής άνθρωπος, ακόρεστος, επιρρεπής σε πολλά, ήθελα να τα ζήσω όλα στη ζωή μου.

Από μικρός με μαγκιές και διάφορα τέτοια, γυναίκες, ποτά, ξενύχτια, χασίς και LSD στην αρχή, όλα αυτά ανακατωμένα με περίεργες ευαισθησίες και προσωπικούς κώδικες τιμής. Ατίθασος τύπος δεν μου πήγαινε το χαλινάρι στον λαιμό, νόμιζα ότι είχα όλον τον κόσμο στα πόδια μου, κι αυτό μου φούσκωνε επικίνδυνα τον εγωισμό. Όμως ήρθε ή ώρα που ό Κύριος (χωρίς να μπορέσω τότε να το υποπτευθώ) μου έριξε δυνατή σφαλιάρα και επέτρεψε για να ταπεινωθώ, να μπλέξω πολύ χειρότερα, να χάσω τον έλεγχο και την αξιοπρέπεια μου, μαζί και τον εγωισμό μου τον υπερφίαλο. Το τί πέρασα 15 χρόνια δεν μπορείτε να φανταστείτε. Με ποιους απίθανους τύπους τραβήχτηκα, σε ποιά μέρη βρέθηκα τρέμοντας από την αρρώστια να περιμένω ή σε ποιά άθλια μέρη χώθηκα σε παρανοϊκή κατάσταση από την στέρηση για να κάνω την ένεση δεν περιγράφεται. Είχα πει σε κάποιον φίλο μου παλαιότερα: «στο όνειρό σου να έβλεπες κάποιες στιγμές της ζωής μου θα πάθαινες έμφραγμα» και αυτό δεν είναι υπερβολή. Είναι φοβερά αυτά πού πέρασα· μαρτύριο, εφιάλτης σκέτος, μόνον οι δύστυχοι ομοιοπαθείς μπορούν να το καταλάβουν. Γνώρισα όλη την σαπίλα τού δρόμου και έξέκλινα μαζί της, γινόμενος έρμαιο των παθών μου και διαλύοντας τις σχέσεις με τους ανθρώπους πού με αγαπούσαν, διαλύοντας και τον εαυτό μου τον ίδιο.

Για δε την οικογένειά μου- αφήστε τα! Ζωντανοί-νεκροί, να σέρνουν τα βήματά τους από τη θλίψη, παρακολουθώντας εμένα, αλλόφρονα, να πλησιάζω τον θάνατο. Με έπιασαν μερικές φορές με τη σύριγγα στο χέρι, τρελό και αλλοπαρμένο από το σύνδρομο στέρησης να γαζώνω το σώμα μου ολόκληρο, χέρια, πόδια, λαιμούς, γεννητικά όργανα, για να βρω ένα φλεβίδιο να ρίξω το δηλητήριο, να καλμάρω το πάθος μου. Για λίγες ώρες και μετά τα ίδια για την επόμενη φορά. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα να βλέπεις το παιδί σου να πεθαίνει και να μην μπορείς να αντιδράσεις. Πάνω από 10 φορές έπαθα over-dose, φάτσα-κάρτα με τον θάνατο. Φρίκη, φρίκη σκέτη. Έχω χάσει και αρκετούς φίλους από υπερβολική δόση. Χάθηκαν! Έτσι άπλα, μέσα σε δευτερόλεπτα, με τη σύριγγα καρφωμένη στο μπράτσο κι ένα μάτσο πόνο, φρίκη κι ανεκπλήρωτα όνειρα.

Τότε λοιπόν, στην εξαθλίωση, μετά από μία σειρά νεκραναστάσεις από τα κώματα των over-dose, ατυχημάτων με αυτοκίνητα, μηχανές σε μία πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής μου, δείχνει ο Κύριος το άφατο έλεός Του και με τραβά πετώντας το αγκίστρι της αγάπης Του. Ήταν τότε θυμάμαι πού βρισκόμουν σε άθλια κατάσταση, κουλουριασμένος μέσα σε μία βρώμικη τουαλέτα υπεραστικού σταθμού και τρελαμένος, μέσα στα αίματα, προσπαθούσα να βρω που να ρίξω την πρέζα για να μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου. Έτρεμα από την χαρμάνα, ήμουν ιδρωμένος κι αλαφιασμένος και μου είχαν φύγει και κόπρανα από πίσω, λόγω ακατάσχετης διάρροιας.. θρίλερ κατάσταση. Τότε, δεν ξέρω πώς, ένιωσα περισσότερο από κάθε άλλη φορά πόσο ξεφτίλας είχα καταντήσει, πόσο πάτο είχα πιάσει, και με έπιασε το παράπονο άρχισα να κλαίω με καυτά δάκρυα και λυγμούς για τα χάλια μου. Τότε δεν είχα καμμία σχέση με τον Θεό, τον είχα εξορίσει από τη ζωή μου, ούτε φυσικά πήγαινα στην εκκλησία Του. Πώς όμως πάνω στη μιζέρια και την απελπισία που βρισκόμουν έγινε το κλικ στην καρδιά μου και τον επικαλέστηκα, ενώ δεν Τον πίστευα, δεν το κατάλαβα. Όμως του είπα με αναφιλητά: «Θεέ μου, λένε ότι υπάρχεις. Αφού υπάρχεις και είσαι καλός, έμενα γιατί δεν με λυπάσαι; Γιατί με αφήνεις να ζω έτσι μέσα στον βούρκο; Γιατί δεν με παίρνεις; Τί με αφήνεις να κάνω εδώ; Τί τυραννία, τί θητεία είναι αυτή πού βγάζω εδώ στην γη; Τι φρίκη περνάω τόσα χρόνια κάθε μέρα Θεέ μου; Βοήθησέ με Παναγιά μου».

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ! Αυτό ήθελε ο Θεός από εμένα, να τον επικαλεστώ, να του ανοίξω την πόρτα, να του ζητήσω βοήθεια, μακάρι να το ήξερα νωρίτερα ό άθλιος. Αλλά έπρεπε φαίνεται vα ξεφτιλιστώ τελείως, να ταπεινωθώ να σπάσει ό τσαμπουκάς μου για vα συμβεί αυτό, αλλιώς σε μένα δεν θα πετύχαινε. ‘Ήμουν πολύ επιρρεπής πολύ άστατος, πολύ άρρωστος, πολύ εξαρτημένος, η πρέζα είχε ποτίσει όλο το σώμα μέχρι το μεδούλι μου, κι είχε κολλήσει και το μυαλό μου τόσο πού δεν μπορούσα να ξεκολλήσω με τίποτα. Ούτε άνθρωποι μπορούσαν να με βοηθήσουν, ούτε ομάδες, ούτε θεραπευτικές κοινότητες, ούτε τίποτα, ούτε καν έκανα τον κόπο να απευθυνθώ σ’ αυτές. Είχα προσπαθήσει άπειρες φορές να καθαρίσω και πάλι αμέσως ξαναέπεφτα, είναι φοβερό, κανένας πού δεν έχει μπλέξει χοντρά με την ηρωίνη δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό. Μιλάμε για το χειρότερο πάθος πού μπορεί να υπάρξει στον άνθρωπο, για το ισχυρότερο δαιμόνιο, σκέτη κόλαση. Όμως ό Κύριο ήταν εκεί και 15 ολόκληρα χρόνια καρτερικά με περίμενε παρ’ ότι το είχα τόσο πικράνει με τις αμαρτίες και τις αλητείες, κι άρχισε να βάζει μπροστά το σχέδιο της σωτηρίας μου

‘Επειδή δεν επαρκεί ό χώρος, ελάχιστα πράγματα αναφέρονται. Πώς τα κατάφερε λοιπόν ό Θεός, πώς τα έφερε έτσι τα πράγματα και μου πετάει το αγκίστρι Του πού το δαγκώνω, τσιμπάω και τρελαίνομαι. ‘Εγώ πού νόμιζα ότι είχα γνωρίσει τα πάντα στη ζωή μου, γνωρίζω απρόσμενα και ξαφνικά αυτό πού περιφρονούσα τελείως τον αληθινό Θεό, τον Θεό της αγάπης και τών οικτιρμών και την Παναγία Μητέρα Του. Αυτόν που από την αρχή έπρεπε να ψάξω για να βρω και να κρατηθώ κι όχι να πέσω με τα μούτρα στη δίνη της αμαρτίας. Στα έσχατα λοιπόν, στην εξαθλίωση και σχεδόν χαμένο στη δυστυχία της πρέζας, με παίρνει από το χέρι, με τραβά από τον βούρκο και δρομολογεί καταστάσεις πού ακόμα και τώρα μου φαίνονται απίστευτες. Αφού γνωρίζοντας πώς ζούσα, βλέπω τι γίνεται σήμερα και τρελαίνομαι. Μόνον ό Θεός μπορεί να τα κάνει αυτά. Δεν ξέρω τι βρήκε σε μένα και μου επέτρεψε ν’ αγωνισθώ για την αληθινή μετάνοια, μα θα τον ευγνωμονώ αληθινά κι όσο μπορώ γι αυτό, και θα δοξολογώ αιωνίως το άγιο όνομά Του που τόσες φορές με έσωσε λυτρώνοντας την ψυχή μου από το στόμα του βύθιου δράκοντα. Τώρα πού είμαι καλύτερα από κάθε άλλη φορά, κοιτώ πίσω και σκέφτομαι πόσο αλλοπρόσαλλη υπήρξε η ζωή μου, γεμάτη τρέλες και ακραία περιστατικά. Επέτρεψε ό Θεός – για τούς λόγους πού Αυτός γνωρίζει -ευρισκόμενος τόσα χρόνια μακριά Του, να ψάξω μανιωδώς την ευτυχία σε λάθος πράγματα. Να αναλώσω τη ζωή μου ψάχνοντας ψεύτικες εμπειρίες και ηδονές και στο τέλος, αντί να ευτυχήσω, να αρρωστήσω. Να αρρωστήσω άσχημα, φρικτά, σέρνοντας πάνω μου τη χειρότερη εξάρτηση.

Ο Κύριος με τράβηξε, κι αφού σιγά – σιγά έκλεινε τις χαίνουσες πληγές μου, επούλωνε τα τραύματα μου, μου έδινε να γευτώ και τις ηδονές της άλλης πλευράς, της πνευματικής. Άλλο μυστήριο κι αυτό. Όχι μόνο να με κάνει καλά, να μέ βγάλει από τον εφιάλτη, αλλά να με καλεί κοντά Του μ’ ένα τρόπο θαυμαστό, μυστικό, πρωτόγνωρο για μένα και το κυριότερο να μην μπορώ να Του το αρνηθώ. Ο Κύριος, ο γλυκύτατος ‘Ιησούς είναι ό Μέγας Θεραπευτής πού με τις πρεσβείες της Ύπεραγίας Μητρός Του και των Αγίων Του, μέσα από τα Άγια Μυστήρια της Εκκλησίας Του και τον αγώνα τον καθημερινό για την μετάνοια και την ταπείνωση, ανακαινίζει και λαμπρύνει την ψυχή πού αγωνίζεται να τηρήσει τις εντολές Του. Ώ! Πόσο γλυκύτατος είναι o ‘Ιησούς, ό Σωτήρας μας, πόσο νηφάλια και μεθυστικά πυρπολεί τις καρδιές των ανθρώπων! Πώς ξανακεντά την ευγένεια της ψυχής με πανέμορφο τρόπο! Αυτή είναι η ‘Ορθοδοξία μας, η Αλήθεια πού μας παρεδόθη, ο πολύτιμος μαργαρίτης που ανακαινίζει και στολίζει την ψυχή που θρηνεί τον χωρισμό από τον γλυκύτατο Νυμφίο, με το πρωτόκτιστο κάλλος μέσα από το μέγα μυστήριο της μετάνοιας και της συντριβής της αμαρτωλής καρδιάς.

Έτσι κι εγώ δεν ξέρω τι να πω, τάχω χαμένα. Στέκομαι όρθιος, ψηλά και κοιτάζω τις δυο πλευρές της ζωής μου, ταξινομώ και εκθέτω τις εμπειρίες μου, αναρωτιέμαι τι και γιατί συνέβη στη ζωή μου. Μερικές φορές, μέσα από την οθόνη της διάνοιάς μου, περνά και κυλά η ζωή μου σαν ταινία, πως ήταν πριν από τη γνωριμία μου με τον Λυτρωτή μου. Όπως εκτυλίσσονται οι σκηνές τόσα χρόνια πριν και αναμοχλεύεται το παρελθόν, ένας κόμπος συγκίνησης μου πνίγει τον λαιμό. Με θάμβος παρατηρώ και αναλογίζομαι ότι δεν μπορεί να είμαι εγώ ο πρωταγωνιστής αυτής της ταινίας.

Εν κατακλείδι, θα μου επιτρέψετε να σας παρακαλέσω κάτι: Προσευχηθείτε γι αυτά τα παιδιά στον φιλεύσπλαχνο Κύριο και τη γλυκιά μας Παναγία. Δεν φαντάζεστε τί πόνο κρύβουν μέσα τους, παρά τη σκληρότητα της ζωής τους. Τα «θολωμένα» σοκάκια πού περπάτησαν και περπατούν μέρα-νύχτα αυτές οι ταλαίπωρες ψυχές, ανακυκλώνοντας και στροβιλίζοντας το πάθος τους για την πρέζα, έχουν πολλές ιστορίες να διηγηθούν. Κανείς από αυτούς πού γλύτωσαν δεν θέλει να τις θυμάται. Ηταν και είναι σκληρή η νύχτα τα χρόνια της εξάρτησης.. Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον από του νυν και έως του αιώνος! Αμήν.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ.
ΑΠΟ ΕΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΡΑΝΤΖΟ ΤΗΣ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ, ΤΟΥ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΤΡΙΠΟΛΕΩΣ, ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΠΙΘΑΝΗ ΣΤΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΡΩΤΙΔΩΝ ΑΡΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕ ΑΛΛΕΠΑΛΛΗΛΑ ΠΑΡΟΔΙΚΑ ΙΣΧΑΙΜΙΚΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΚΑΙ ΕΜΕΤΟΥΣ.
ΗΡΘΕ ΤΟ ΠΡΩΙ ΤΗΣ 4-4-11 ΣΤΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ ΙΑΤΡΕΙΑ ΚΑΤΑΛΕΥΚΗ…ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΔΙΩΞΑΝ, ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΕΡΘΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΟ ΠΛΕΟΝ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ 3 ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΛΥΠΟΘΥΜΙΑΣ, ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΜΕΡΑΣ.
ΛΕΓΕΤΑΙ Β. Γ., ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ 5-4-11 ΣΤΟΝ ΔΙΑΔΡΟΜΟ ΠΑΡΑΤΗΜΕΝΗ, ΕΝΩ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΑΠΕΙΡΟΙ ΙΑΤΡΟΙ, ΟΤΙ ΤΑ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΛΙΠΟΘΥΜΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΔΙΑ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΜΟΝΙΜΟΥ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ, ΕΑΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ – ΔΙΑΝΟΙΞΗ ΤΗΣ ΣΤΕΝΩΜΕΝΗΣ ΚΑΡΩΤΙΔΑΣ.
ΥΠΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΣΕ ΙΔΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ, ΜΕΡΕΣ ΝΟΣΗΛΕΙΑΣ, ΕΝΩ ΟΛΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΕΙΧΕ ΑΦΕΘΕΙ ΓΥΜΝΗ, ΜΕ ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΚΑΙ ΛΥΠΟΘΥΜΗ ΚΑΤΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΔΙΑΔΡΟΜΟ, ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΟΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΠΑΠΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΩΝ, ΟΠΩΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ Η ΠΡΟΙΣΤΑΜΕΝΗ.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΜΥΝΗΜΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ.
ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ Η ΚΥΡΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΑΨΕΥΣΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΙΑΤΡΟΙ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΝ.
(ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ΓΙΑ ΠΙΘΑΝΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΧΡΗΣΗ, ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ, ΕΦΟΣΟΝ ΕΧΕΙ ΣΤΑΛΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΤΡΙΠΟΛΕΩΣ)
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΕΚΕΙ! ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΜΙΑ ΖΩΗ! ΕΚΛΙΠΑΡΩ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!

UPDATE 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011: Ο παραπάνω φίλος απέστειλε και δεύτερο mail επανορθώνοντας. Το παραθέτω αυτούσιο, είναι και αυτό “ενδιαφέρον”….

Σε συνέχεια της προηγούμενης παρατήρησης που έκανα, για κάποια ασθενή κυρία, Β.Γ., στην παθολογική κλινική, του Παναρκαδικού Νοσοκομείου Τριπόλεως, εκ των υστέρων διαπίστωσα, την επόμενη ημέρα, ότι ο αριθμός των ασθενών, εκείνη την νύχτα, ήταν αρκετά μεγάλος και δικαιολογημένα, υπήρχαν κρεβάτια και στον διάδρομο, γεγονός που δεν περίμενα να συναντήσω στην Τρίπολη.
Πληροφορήθηκα και δικαίως θέλω να ενημερώσω δημοσίως, ότι η κυρία αμέσως μεταφέρθηκε, μόλις άδειασε κρεβάτι, σε δωμάτιο, το πρωί της επόμενης ημέρας, ενώ η τυχόν ανάγκη της, ικανοποιούνταν από τα μεσάνυχτα, μετά την αποχώρησή μου, με καθετήρα και όχι πάπια, στον διάδρομο, όπως μου είχαν πει – ίσως λόγω μεγάλου φόρτου εργασίας που είχαν τότε. Την είχαν δε με νυχτικό διότι έπρεπε να κάμει μία σειρά από ακτινογραφίες και ήταν προσωρινό.
Η προϊσταμένη ορθώς αντιλήφθηκε την κατάσταση της κυρίας Β.Γ. και δεν έχω λόγο, να αφήσω ασυμπλήρωτα τα προηγούμενά μου σχόλια, που έκανα και την εντύπωση που μου δόθηκε αρχικά.
Από νωρίς δε το πρωί και πριν δημοσιευθούν τα παράπονά μου, έμαθα εκ των υστέρων, ότι ομάδα ιατρών είχε προγραμματιστεί, να κάμει τις απαραίτητες εξετάσεις, σε όλους τους ασθενείς, όπως και έγινε και με την εν λόγω κυρία. Έμαθα ότι ήταν όλοι άψογοι, ιατρικό προσωπικό και διαδικασίες.
Η κυρία πλέον συνήλθε, δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο, όπως άκουσα από συγγενείς και αυτή ήταν η επιθυμία μου και μόνο και για όλους τους άλλους ασθενείς, ενώ συνεχίζονται οι εξετάσεις, να βρεθούν τα αίτια των λιποθυμιών και εμετών της, που τώρα πιθανολογείται να μην οφείλεται σε αρτηρία της καρωτίδας, όπως αρχικά είχε εκτιμηθεί.
Η εντύπωσή μου για το Παναρκαδικό Νοσοκομείο Τριπόλεως πλέον είναι διαφορετική και δεν έχω κανένα παράπονο, από την συμπεριφορά των ιατρών, των νοσηλευτών και των προϊσταμένων τελικά.
Το παρόν κείμενο θα δημοσιευτεί σε όλα τα ιστολόγια και τις ιστοσελίδες εφημερίδων, γενικά τους παραλήπτες, του προηγούμενου παραπόνου μου και ζητώ να με συγχωρήσει η διοίκηση του Νοσοκομείου και οι αναγνώστες του παρόντος, για την φευγαλέα προηγούμενη παρατήρηση μίας ημέρας, που έκανα.
Μην ξεχνούμε πάντα, πως ότι είναι καθημερινότητα για κάποιους εργαζομένους Νοσοκομείων, είναι μία μοναδική, τραγική στιγμή για συγγενείς, φίλους ασθενών, ακόμα και απλούς επισκέπτες, που δεν ζούμε τέτοιες καταστάσεις καθημερινά, όπως κρεβάτια σε πολυσύχναστους διαδρόμους, με ασθενείς να αναγκάζονται να κάνουν την ανάγκη τους σε καθετήρα, δίπλα σε διερχομένους, νομίζοντας ότι είναι απλές ταινίες στην τηλεόρασή μας, σε ψυχαγωγικές εκπομπές και δελτία ειδήσεων, που πιστεύουμε ότι απλώς κινδυνολογούν.
Επιπλέον όταν υπάρχουν στο διαδίκτυο και από πληροφορίες άλλων φίλων, γεγονότα ασθενών, που δεν τους είχε βρεθεί τίποτε σε εξετάσεις και μετά απεβίωσαν, σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι πρέπει να φωνάξεις, με οποιοδήποτε τρόπο, πριν και όχι μετά το μοιραίο.
Για σκεφτείτε τον δικό σας άνθρωπο σε έναν διάδρομο ή απλά μία ανήμπορη ψυχή, πίσω από κάποια παραβάν.
Πρώτη φορά ζω επιπλέον από κοντά, την προσπάθεια που γίνεται από διευθυντές, ιατρούς και λοιπούς εργαζόμενους νοσοκομείων, να ανταπεξέλθουν στα καθήκοντά τους, με ότι λιγοστά εφόδια, τους δίνονται.
Θα ήταν λοιπόν άδικο εκ μέρους μου να μην συμπληρώσω, την χθεσινή μου παρατήρηση, με την παρούσα και που ονομάστηκε «καταγγελία» από παρανόηση των ιδιοκτητών κάποιων ιστολογίων, λόγω του ύφους μου ίσως και όχι από εμένα. Δεν γνώριζα δε το ήθος των ιατρών, τις προσπάθειές τους, αλλά και τα εφόδια που έχουνε, από αυτό που λέμε Κράτος.
Εύχομαι το κράτος λοιπόν, να μπορέσει να δώσει επιπλέον εφόδια, σε αυτούς που εμπλέκονται με τον τομέα της υγείας, γιατί είναι κρίμα να βλέπεις ηλικιωμένους να περιμένουν σε διαδρόμους, σε άσχημη κατάσταση, καθότι τελικά οι περισσότεροι εργαζόμενοι δίνουν ολοκληρωτικά τον εαυτό τους, καθημερινά, να ανατρέψουν τις δύσκολες αυτές συνθήκες, όπως συμβαίνει και στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο Τριπόλεως, που διαπιστώνω τελικά σε δύο μόνο μέρες, ότι έχει αξιόλογο προσωπικό.
Θεωρώ ότι είναι ένα στολίδι για την πόλη μας και πρέπει κάτι να γίνει επιπλέον από την πολιτεία και όχι μόνο από τους εργαζομένους του Νοσοκομείου, που ζητώ ταπεινά και πάλι συγνώμη και συνεχίζω να είμαι απογοητευμένος, μόνο από το κράτος που στεγάζεται πλέον εκτός του νομού μας, στην Αθήνα.
Ελάτε να δείτε την πραγματική εικόνα των νοσοκομείων μας, κύριοι βουλευτές κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, το μαχόμενο άξιο προσωπικό αυτών και τους υπομονετικούς ασθενείς, ψηφοφόρους, παρατημένους κατʼ εμέ και τους δυο πλέον, που παρʼ όλα αυτά διατηρούν την αξιοπρέπειά τους και των χώρων – εργασίας κι προσφοράς υπηρεσιών τους – αλλά δίχως κονδύλια και όραμα, για αγαθά απαραίτητα, όπως αυτό της υγείας μας.
Τέλος συγκεκριμένα το Παναρκαδικό Νοσοκομείο Τριπόλεως, είναι για μένα τελικά, ένας χώρος, άξιων εργαζομένων, που δίνουν μάχες στα εξωτερικά ιατρεία, σε κλινικές και σε άλλους χώρους, που κρατούν σε άψογη κατάσταση υλικά και παρέχουν ολοκληρωμένες υπηρεσίες. Χρειάζονται όμως μέρες για να το καταλάβεις!
Εννοείτε πως δεν έχω καμία αξίωση από το νοσοκομείο, αφότου τελικά διαπίστωσα, πως και εγώ και οι ιατροί που δεν γνωρίζω προσωπικά, ζούμε στη Ελλάδα, ζητάμε το καλύτερο και το επιδιώκουμε για τους ανθρώπους και τους ανθρώπους μας, με ότι μέσα διαθέτουμε αμφότεροι και ομιλούμε την ίδια ανθρώπινη γλώσσα.
(Παρακαλώ το παρόν κείμενο να δημοσιευτεί άμεσα, ως συνέχεια του προηγουμένου και όχι ως ξεχωριστό άρθρο. Αποτελούν δε ολοκληρωμένη προσωπική μου παρατήρηση και εκτίμηση εικόνων και γεγονότων, που πιστεύω πως είμαστε ελεύθεροι να εκφράζουμε, για να επιδιώκουμε την βελτίωση τους. Το φαινόμενο των επιπλέον κρεβατιών σε διαδρόμους, είναι σύνηθες τελικά σε όλα τα ελληνικά νοσοκομεία, προσωρινό όμως για το Παναρκαδικό Νοσοκομείο Τριπόλεως, αλλά η κατάρτιση και ο επαγγελματισμός των Ελλήνων ιατρών, τελικά είναι αξιόλογος σε ολόκληρο τον κόσμο, πράγμα που διαπιστώνει και ο πιο ανυπόμονος επισκέπτης σαν εμένα. Επιπλέον δεν γνωρίζει και δεν συνέβαλε κανένας εκ των αναφερόντων ασθενών ή συγγενών των ασθενών, για την αρθρογράφηση, των όσων παρατήρησα ο ίδιος και για οποιαδήποτε διευκρίνιση θέλετε, μπορείτε να επικοινωνήσετε στον τηλεφωνικό αριθμό μου 6945916927, καθότι δεν έχω κανένα λόγο να κρατήσω την ανωνυμία μου. Δεν θα ήθελα να ενοχληθούν τυχόν ασθενείς στην κατάσταση που βρίσκονται, από δημοσιογράφους, διαδικασίες ή ιατρούς και να παρεκκλίνουν οι τελευταίοι από το έργο τους. Καλή συνέχεια. Θα είμαστε όλοι εμείς παρατηρητές, αλλά και συμπαραστάτες σας. Σας ευχαριστώ.)

Πρώτη παρατήρηση

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος είναι ένας από τους πλέον ακραιφνείς και «στυγνούς» νεοφιλελεύθερος του σημιτισμού: Ένας μικρός «Χίτλερ» του «εκσυγχρονισμού»!!!

Δεύτερη Παρατήρηση:

Πολύ όψιμα, δραματικά όψιμα και φανερά σκόπιμα έρχεται ο Παπαδόπουλος, να μας πει τις αλήθειες που σήμερα γνωρίζουν οι πάντες, διακινούν και οι «νταβάδες» ακόμα, και κυρίως αλήθειες που έχουν διατυπωθεί αναλυτικά και εξαντλητικά από την πρώτη ημέρα που επιβλήθηκε η δικτατορία της τρόικας.

Άπειρες είναι οι αναλύσεις για το αναπόφευκτο της χρεωκοπίας και της κατάρρευσης από το ΡΕΣΑΛΤΟ και από πολλούς άλλους.

Δεν κομίζει, λοιπόν, τίποτα νέο ο Παπαδόπουλος. Απλώς εμπορεύεται πολιτικά, τώρα που η κυβέρνηση καταρρέει, την κατάρρευσή της!!!

Τρίτη παρατήρηση:

Τέλος η συνέντευξη στον Παπαχελά (οι πάντες γνωρίζουν το τι σημαίνει Παπαχελάς), σηματοδοτεί πολλά, γι όσους ξέρουν να αποκωδικοποιούν τις «εικόνες» και τις πράξεις των «πολιτικών παινδιδιών»…

Και αυτό που σηματοδοτεί ΚΕΝΤΡΙΚΑ είναι τούτο: Ότι έχει δρομολογηθεί, από τις «μεγάλες δυνάμεις», η «απόσυρση» αυτής της κυβέρνησης και η ανάδειξη των «αρίστων» εφεδρειών!!!

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος, το εκλεκτό αυτό τέκνο της Νέας Τάξης, αποτελεί μία από τις «άριστες» εφεδρείες, η οποία μάλιστα διαθέτει το Λόγο, αλλά και το Ύφος των ισχυρών αφεντικών: Την ωμότητα και κυνικότητα του βοναπαρτισμού…

Ας μην τυφλωνόμαστε, συνεπώς, από τις «ωμές» και «καυτές» ρητορικές «αλήθειες» τους…

(Από το blog του ΡΕΣΑΛΤΟ)

Νισάφι πιά με τη διχαστική τακτική της Κυβέρνησης!
Η οποία είναι, ομολογώ, μαστόρισα στο να στρέφει τη μια τάξη εναντίον της άλλης. Δεν μπορεί κ. Λοβέρδο να λέτε ότι οι Φαρμακοποιοί “παίζουν” με την υγεία του λαού.

ΕΣΕΙΣ παίζετε με την υγεία του λαού!!

Εχουμε πρόβλημα, όλοι το καταλαβαίνουμε. Την Παιδεία και την Υγεία και την ΑΜΥΝΑ όμως ΕΠΡΕΠΕ να ΤΗΝ ΕΧΕΤΕ ΑΦΗΣΕΙ απ’ ΕΞΩ. Τελεία και παύλα.

«… Ενωρίς τήν επομένη τό πρωί έζήτησα νά συναντηθώ μέ τόν Άρη Βελουχιώτη. Παρά τίς βασικές διαφορές πού μάς χώριζαν, ήταν ό μόνος, μεταξύ τών παλαιών ηγετών τού ΕΛΑΣ, μέ τόν όποιον άπό τό Γοργοπόταμο είχα διατηρήσει κάποια «φιλική οικειότητα», θά έλεγα «ώμήν οικειότητα». Ό μαρξισμός δέν είχε γίνει δόγμα στενό γι’ αυτόν. Τόν βοηθούσε άπ’ εναντίας νά βλέπη καθαρώτερα τά πράγματα. Είχε διατηρήσει μέσα του μιά ευαισθησία καί μιά πρωτόγονη διαίσθησι, πράγμα πού πολλές φορές τόν είχε βοηθήσει νά βλέπη τήν πραγματικότητα, γυμνή καί άνεξιδανίκευτη. Άπό τήν άλλη πλευρά, εύρισκα ότι επαφή μέ τούς άλλους ηγέτες, ιδιαίτερα μέ τούς Τζήμα καί Ρούσσο -μέ τό Σιάντο καί τούς άλλους πού τόν συνώδευαν δέν επεδίωξα καμμιά επαφή – ήταν άκαρπη. Οί παρατηρήσεις των καί οί κρίσεις των έξεφράζοντο κατά μονότονο καί μηχανικό τρόπο. Έμοιαζαν μέ τούς θεατές, τού έργου τού όποιου τήν υπόθεσι ξέρουν εκ τών προτέρων, χωρίς νά τούς συγκινεί. (ΣΗΜ. περιγράφει γλαφυρά τη στάση του ΚΟΜΜΑΤΟΣ, και ΔΙΑΧΩΡΙΖΕΙ τον ΑΡΗ απο αυτούς!)
Όταν συναντηθήκαμε μέ τόν Βελουχιώτη, στήν πλατεία τής Νεράιδας, προχωρήσαμε λίγο έξω άπό τό χωριό καί καθίσαμε στή ρίζα ενός πεύκου. Γυρίζοντας πρός αυτόν τού είπα.
— Φαντάζομαι, Άρη, ότι θά ξέρεις κιόλας τά αποτελέσματα τής επισκέψεως μας στό Κάιρο.
— Ναί, απήντησε, τά ξέρα.
— Καί πώς τά βρίσκεις;
— Δέν ξέρω. Γι’ αυτό θέλεις νά μού μιλήσης;
— Δέν έχω πολλά πράγματα νά σού πώ, Άρη, έξω άπό ένα μόνο, ότι ή κατάστασις γιά όλους, εδώ επάνω, είναι πολύ κρίσιμη. Είναι πιά φανερό ότι θά προσπαθήσουν νά μάς διαλύσουν όλους, κατά τόν ένα ή τόν άλλο τρόπο · όχι μόνον τό ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, άλλά όλες τίς οργανώσεις.

Εκφράζοντας τή γνώμη αυτή στό Άρη δέν τήν προέβαλλα σάν σχήμα λόγου. Στό Κάιρο είχα μαζέψει πολλές «μισοκουβέντες» διαφόρων Βρετανών καί Ελλήνων ακόμα, πού είχαν στενή επαφή μέ διάφορες Αγγλικές Υπηρεσίες καί τήν Βρετανική Πρεσβεία. Είχα τόν φόβο ότι ή Αγγλική πολιτική, έφ’ όσον είχε ταχθή υπέρ τής επιστροφής τού Βασιλέως, θά έκαμνε τό πάν νά διάσπαση τήν Άντίστασι γιά νά τήν φέρη στή γραμμή της ή καί νά προκαλέση τή διάλυσί της μέ οποιοδήποτε μέσον.

Καί ό Άρης καί εγώ, αποφεύγαμε νά κυττάξουμε ό ένας τόν άλλον. Ό καθένας έβλεπε μπροστά του. Ό Άρης μάζευε τά λιανόκλαδα πού ήσαν γύρω καί, νευρικά, τά έσπαζεν όλα μαζύ. Έγώ μέ τό ραβδί μου διέγραφα κύκλους γύρω άπό τά πόδια μου. Βαθειά σιωπή, σάν ό καθένας μας νά είχε άπομονωθή μέ τίς σκέψεις του.

Ξαφνικά, ό Βελουχιώτης, σήκωσεν απότομα τό κεφάλι του, γύρισε πρός εμένα, μέ άρπαξεν άπό τίς πλάτες γιά νά μέ στρέψη πρός αυτόν καί μέ σουφρωμένο μέτωπο καί γενειάδα τρεμάμενη, έκραύγασε.
- Έλα μίλα. Τί στό διάβολο θέλεις νά μού πής; Έλα μίλα καί σταμάτησε νά άνακατώνης τά χώματα σάν μικρό παιδί. Μίλα! Πήρε μιά βαθειά αναπνοή, καί κατεβάζοντας τή φωνή του πού μόλις νά ακούεται, συνέχισε… – Ξέρω τί θέλεις νά μού πής, έλα, λέγε….

- Τί λές Άρη, θά πετσοκοφτούμε αναμεταξύ μας; θά πέσουμε στήν παγίδα πού μάς στήνουν τό Κάιρο καί οί Εγγλέζοι;
- Δέν ξέρω, Δέν πρέπει. Θά ήταν καθαρή τρέλλα.
- Ναί, άλλά τί θά κάμετε σεις, τό ΕΑΜ — ΕΛΑΣ. Είσθε οί πιό δυνατοί. Άπό σάς εξαρτάται νά μήν βγάλουμε τά μάτια μας μόνοι μας. Έχω τήν έντύπωσι ότι ό Τζήμας καί ό Ρούσσος επέστρεψαν έξω φρενών. Τί θά κάμετε τώρα;
- Αλήθεια, Κομνηνέ, δέν ξέρω τί θά γίνη, άπήντησεν ό Άρης μέ μιά βαρεία φωνή. Δέν εξαρτάται μόνον άπό μένα. (ΣΗΜ. Τονίζει την “αδυναμία του” μπροστά στα κομματόσκυλα)
- Τότε άπό ποιόν εξαρτάται, άν δέν εξαρτάται άπό σένα; — ρώτησα μέ κάποιο τόνο διαμαρτυρίας καί δυσπιστίας.
Μέ κύτταξε κατάματα, μέ μάτια θολά – θάλεγε κανείς πώς τα μάτια τού Βελουχιώτη ήταν έτοιμα νά κλάψουν — καί σιγά καί αποφασιστικά μού είπε.
- Άκουσε, συναγωνιστή Κομνηνέ. Μή μού κάνεις ερωτήσεις παραπειστικές καί μπερδεμένες. Αγαπώ αυτόν τόν τόπο περισσότερο άπό τή ζωή μου. Έχεις τήν έντύπωσι ότι δέν καταλαβαίνω πώς ή κατάστασις, όπως ήρθαν τά πράγματα, είναι πολύ κρίσιμη; Μήν μού τό κοπανάς διαρκώς. Μέ αναστατώνει καί μέ αρρωσταίνει.

- Καί τότε; είπα…

- Άκουσε, άκουσε, μή βιάζεσαι. Καί μέ μιά μικρή διακοπή καί μέ φωνή σπασμένη, ό Βελουχιώτης συνέχισε. – Είδα τόν Ζέρβα, μείναμε μαζύ μιά εβδομάδα. Δέν πήγα στά Τζουμέρκα νά δώ τόν Ζέρβα ούτε γιά τό Μέτσοβο, ούτε γιά τούς Φιλιάτες· ούτε καί γιά κάτι μικρο-ανόητες παρεξηγήσεις. Δέν ζούμε στόν καιρό τής Φεουδαρχίας, γιά νά θέλουμε νά μοιράσουμε τήν Ελλάδα μεταξύ μας. Πήγα νά δώ τί έχει ό άνθρωπος μέσα του. Καί θά πρέπει νά σού πώ, σταράτα, πώς δέν μού άρεσε καθόλου ή στάσις του γενικά. Απέφυγε συστηματικά νά συζήτηση μαζύ μου τό ζήτημα τού Βασιλέως καί πάνω στό μεταπολεμικό καθεστώς στήν Ελλάδα. Βέβαια – μήν κουνάς τό κεφάλι σου, περίμενε — βέβαια δέν περιμένω άπό τόν Ζέρβα νά είναι ούτε καί νά σκέπτεται σάν κομμουνιστής, καθόλου. Άλλά περιμένω νά είναι στήν πραγματικότητα ένας ειλικρινής δημοκράτης καί άς είναι καί άντικομμουνιστής. Δέν βλέπεις, σύ τουλάχιστον, τό παιγνίδι πού παίζει, ή μού κάνεις καί σύ ακόμα, στή δύσκολη αυτή στιγμή, τόν κουτό- δέν σού πάει.
- Όχι, Άρη· απήντησα κάπως ξαφνιασμένος. Καί άν τό έβλεπα, καί άν τό υποπτευόμουνα, θά μέ άφηνεν αδιάφορο. Αυτό είναι δυνατόν νά έξουδετερωθή. Μ’ αυτήν τήν πεποίθησι, σ’ αυτή τήν κρίσιμη στιγμή — γιατί όπως καί σύ τό αναγνωρίζεις είναι κρίσιμη — προσβλέπω ακόμα περισσότερο στους αντάρτες τού ΕΔΕΣ, καί θά μείνω μαζύ τους μέχρι τέλους. Θέλω νά ζήσω ή νά πεθάνω μαζύ τους. Γιατί, πρέπει νά τό καταλάβης, Άρη, πιστεύουν ό,τι πιστεύω καί έγώ καί ή πίστις μας στήν Ελλάδα, μπαίνει όπως καί σένα, πάνω άπό κάθε άλλο υπολογισμό. (ΣΗΜ. Εμμέσως πλην σαφώς, ο Πυρομάγλου, τονίζει ότι η αγάπη του Αρη για την Ελλάδα είναι πιο πάνω κι απ’ το κόμμα!). Αισθάνομαι ότι έχω ένα ιερό καθήκον νά τούς διαφυλάξω άπό κάθε περιττή θυσία, άν μπορεί καί όποτε μπορεί νά άποφευχθή καί άν εξαρτάται άπό μένα, νά τήν απομακρύνω ολότελα. Άν θέλεις νά δούμε πιο βαθειά τό πράγμα, δέν νομίζεις ότι άν αρχίσουμε νά σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, είναι μία άλλου είδους προδοσία; Πάει νά χύσουμε τό αίμα τών νέων τής Ελλάδος, χωρίς κανένα λόγο; Θά είναι, όπως κάποτε είπες, ή δύναμίς μας σέ ειρηνική περίοδο, όπως τώρα στόν πόλεμο είναι πάλι ή δύναμίς μας. Σήμερα υπερασπίζονται τίς έλευθερίες τού Ελληνικού Λαού· αύριο θά δώσουν κάποια ουσία στή ζωή καί στήν ελευθερία…
- Ναι. Ναί. Έχεις πολύ δίκηο, προσέθεσεν ό Βελουχιώτης, σκεπτικός. Μέ ρωτάς τί θά κάνουμε, μείς οί ‘Ελασίτες, οί Έαμίτες. Έ λοιπόν, θά σού πώ. Μπορώ οπωσδήποτε νά σού υποσχεθώ ένα πράγμα. Κάθε παρεξήγησις, κάθε καχυποψία μπορεί νά διαλυθή αναμεταξύ μας, υπό έναν όρον…
- Ποιος είναι αυτός; ήρώτησα.
- Ύπό τόν όρον ότι ό Ζέρβας θά δηλώση δημοσία, άπό τό μπαλκόνι τού πιό μικρού χωριού, ότι είναι εναντίον τής επιστροφής τού Βασιλέως χωρίς δημοψήφισμα. Αυτό είναι όλο. Έάν τό κάμει αυτό, τότε δέν μάς χωρίζει τίποτε καί θά σάς αφήσουμε ήσυχους…
- Πολύ καλά· απήντησα μέ καταφανή άνακούφισι, ή οποία έκαμε τόν Άρη νά χαμογελάση ευχάριστα. Αυτό μπορώ νά σού τό υποσχεθώ εκατό τοις εκατό. Σέ μιά εβδομάδα θά έχεις νέα μου, και σού υπόσχομαι ότι τά νέα μου θά είναι ευχάριστα. Πού θέλεις νά σέ συνταντήσουμε;
- Στά Τζουμέρκα- καί κυττάζοντάς με κατάματα – σάν νά ήθελε νά μού θυμίση τήν Ρουβέλιστα (Δεκέμβριος 1942) – προσέθεσε. Καί θάρθω πάλι μόνος….
Ένόμισα πώς ήταν στιγμή νά τού ζητήσω κάτι.
- Τώρα, είναι ή σειρά μου Άρη νά σού ζητήσω κάτι. Σέ παρακαλώ νά σταματήσουν οι ενοχλήσεις καί οί προκλήσεις τού .ΕΛΑΣ εναντίον τών όμάδων τού ΕΔΕΣ στή Θεσσαλία…
Μέ ξανακύτταξε βαθειά, σάν νά ήθελε νά ξαναρχίση ή συζήτησι, καί είπε.
- Πολύ καλά θά γίνη.
Στήν πλατεία τής Νεράιδας, έξω άπό τό σπίτι τού Πλαστήρα, χωρίσαμε. Απομακρύνθηκα μέ τήν πεποίθησι ότι ό Βελουχιώτης μού μίλησε ειλικρινά καί ή επιτυχία μου ήταν πλήρης…»